Verslag NViF Spelen 2014

De NViF Spelen: Olympisch Stadion Helsinki– 27 september 2014

Door historisch besef overmand, betraden deze zonnige zaterdag om 15 uur precies 11 atleten in stilte de atletiekbaan van het Olympisch stadion in Helsinki. De herinneringen aan Nederlandse prestaties internationaal speelden hen op: De estafetteploeg (brons 1924 4x100), Tinus Osendarp (brons 1936 op 100 en 200m) en meer recent het goud van Fanny Blankers-Koen (100m London 1948) en Ellen van Langen (800m Barcelona 1992). Dit jaar heeft Dafne Schippers Nederland in Europa op de atletiek kaart gezet. Zouden de atletische NViF leden en de minder atletische fluimen het waar kunnen maken op de baan als het er om gaat?

Nederland Verenigd in Fanatisme

Voor Eric bleek de spanning teveel. Hij bleef bibberend van angst met verhoging thuis achter onder de rok moeder de vrouw. De overige elf ging bij de warming-up fanatiek van start. Vader Leon, hij heeft er vier, zakte door emoties overmand nog tijdens de eerste loopoefening door zijn enkel en verliet het strijdtoneel. Hij keerde vervolgens op één schoen en één blote voet terug en voltooide alle niet-loop onderdelen met succes. Onder luid gejuich van 2 toeschouwers klonk vervolgens de startbrul van de 70m horden. Diederik, met de jongste benen van allemaal, liep alles omver maar ook iedereen eruit. De jeugd nam meteen de leiding, zo gaat dat binnen de NViF.

NViFspelen2014

Voort ging het met het stoten van de kogel. Die was zo zwaar dat eenmaal onderweg niemand hem kon stoppen en bij stoot 1 rolde het ding door tot onder de tribune. Het duurde lang voordat de kogel terug was op de baan en ondertussen smeedde Jesper zijn plan. Hij stelde nadrukkelijk zijn kandidatuur voor de titel met een bijna 10 meter verre stoot. Alleen pappa Peter ging over de tien, met 30 centimeter, nog altijd een slordige 12 meter minder dan het wereldrecord. Op het volgende koningsnummer, de 100 meter, nam Jesper direct wraak. In de zuiging van Diederik, die met een pikstart was vertrokken, accelereerde Jesper en spurde, met Diederik in zijn nek, naar een eindtijd beneden de 14 seconden. Erik in baan 4, die ook al geen warme relatie met horde of kogel onderhouden had, viel op hetzelfde moment benentrekkend uit. Opgave voelt beter dan verliezen dacht hij. De jeugd was opnieuw veruit te snel gebleken. De NViF keek tevreden naar de tussenstand. 1, 2 en 3: NViF gezinsleden, de fluimen in de middenmoot achter zich latend.

Een korte pauze met koolhydraten en H2O bleek in het voordeel van de zwaarlijvigen. Michel, die de kogel nauwelijks boven het hoofd had kunnen houden, pakte bij het onderdeel balwerpen als eerste de kleine bal en wierp die ver voorbij het meetlint. Niemand kwam nog in de buurt van deze afstand. Het volgende hoogtepunt was voor Maurice. Hij, vader van twee, trok de broek strakker en hoger in het kruis dan anders en zweefde sierlijk over 1.45m. Ronald die op 1 meter was blijven steken had zich inmiddels toegelegd op het afzeiken van de deelnemers. Vooral de NViF hupjes bij de afzet voor de sprong vielen hem op. Ze leverden niet bepaald winst op, Frank en Michel waren respectievelijk 7 en 8ste, maar maakten inclusief commentaar van het geheel een boeiend en bij vlagen erotiek schouwspel.

Het laatste officiële onderdeel was de 800 meter. Ook nu vertrok men massaal voor het startschot, zo fanatiek was de groep nog wel. Je moet op de juiste plek liggen als de eerste bocht wordt ingaan. Jeroen trachtte Miel op de hielen te trappen die daarop zijn elleboog op de ribben richtte. Zij konden beiden nog het podium bereiken als één der leiders zou afvallen. Achterin keken Frank en Michel meer op hun hartmeter dan op de baan. Schuim vormde zich rondom hun monden. Voorin wist Peter zijn vaderschap te behouden en Jesper op de lijn voor te blijven. De winnende 800 meter tijd was 16 seconden langzamer dan de gemiddelde 800m tijd van de winnaar van de Marathon in Berlijn dit weekend die het 53x achter elkaar rende.

De strijd was gestreden. Negen haalden de meet, wee van de drie podium plaatsen waren oranje en zes van de top tien waren NViF lid. De verwachtingen waren meer dan waar gemaakt en Kampioen Peter mag zich nu ‘Vriend van Dafne’ noemen.

Banaan en sauna

Het sluitstuk van de spelen was de Banaanestafette gevolgd door sauna. In twee ploegen van vier werd 4x70m afgelegd op volle snelheid in de zon. De banaan werd feilloos overgedragen en beide teams eindigden gelijktijdig in de sauna. Wat zeggen jullie, ‘Zijn de Spelen voor herhaling vatbaar?’, vroeg ik voorzichtig. Het bleef akelig lang stil. In trance en in stilte telden de atleten af. Drie, Twee, Een, en brulden toen volmondig JAHAAAAAAAAAA. Volgende keer ook een vrouwenonderdeel?

Michel